Samen spelen is samen delen

Pieter van Teeffelen

Als kind kreeg ik het vaak te horen; ‘samen spelen is samen delen’. Het delen maakt immers het samenspel voor alle betrokken partijen leuker, dynamischer en interessanter. Het delen van speelgoed blijkt voor kinderen vaak moeilijk. Dat gaat (meestal) wel over mettertijd, maar als je ouder wordt dan komt er iets voor terug dat minstens zo ingewikkeld is, namelijk samenwerken en daarmee het delen van kennis en van informatie. Kennis en informatie, feitelijk het ‘speelgoed’ van volwassenen. Essentiële ingrediënten voor een goede samenwerking en dat willen we allemaal graag. Maar, hoe zit het met dat delen?

Het besef dat het een niet zonder het andere kan, begint (gelukkig) steeds meer in te dalen, ook bij ons in onze overheidswereld. Kijk maar eens naar zaken als de één overheidsgedachte, de Omgevingswet, Samen Organiseren en natuurlijk het Common Ground-principe waarbij het eenvoudig delen (van informatie) juist tot doel wordt verheven. Eén keer het wiel uitvinden, één bron waaruit iedereen kan putten,

Praktijkvoorbeelden
Dat dit ‘samen delen’ ook daadwerkelijk wérkt zien we al terug in onze praktijk. Bijvoorbeeld de Gelderse omgevingsdiensten die hun krachten bundelen in I-GO, zo uit vele bronnen (object)informatie delen. We zien het bij de belastingsamenwerkingsverbanden SVHW, BghU en de RBG die samenwerken aan een informatiesysteem waarin informatie over gemeenten en waterschappen samenkomt waardoor ze zowel voor als achter de schermen meer toegespitst hun werk kunnen doen. Of het IFV dat een speciale geo-informatievoorziening heeft opgetuigd waaruit alle veiligheidsregio’s in Nederland relevante informatie kunnen putten. Laatstgenoemde heeft dan ook niet voor niets de allereerste Pluim van DataLand in ontvangst mogen nemen.

Pluim
Over de Pluim gesproken, in november wordt deze op de eerste dag van de GeoBuzz in ’s-Hertogenbosch voor de 3e keer uitgereikt. De Pluim-commissie en het bestuur van DataLand hebben een winnaar gekozen die prachtig past in de lijn van ‘samenwerken is samen delen’. Wie de winnaar is ga ik nog niet verklappen. Wel kan ik een tipje van de sluier oplichten door aan te geven dat de Pluim naar een echte bruggenbouwer gaat. Een organisatie die actief de samenwerking opzoekt, zowel intern als extern en die actief hun ervaringen (en dan niet alleen de goede), kennis en informatie deelt. Zowel online en offline.

Kenniscultuur
Als we weten dat kennis delen werkt, wáárom komt het dan toch zo moeilijk van de grond? Zijn we wel écht bereid om kennis met elkaar te delen? Hoe staat het nou eigenlijk met onze ‘kenniscultuur’? Een rijke kenniscultuur steunt op vier pilaren: de waarden en normen van een organisatie (richten we ons echt op ons maatschappelijk nut en noodzaak of kiezen we in de praktijk voor eigenbelang?), de werkprocessen (wordt kennis delen benoemd en gestimuleerd en doen we dat niet alleen bestuurlijk maar ook op de werkvloer?), het leiderschap (je nek uitsteken en als eerste gaan delen is niet altijd makkelijk, maar juist door die voorbeeldfunctie kan een ontwikkeling op gang komen) en de faciliteiten die nodig zijn om kennis te delen (zoals intranet, document-management, etc.). Als een pilaar (veel) hoger of lager is dan de andere, stort het gebouw in. Er moet balans zijn.

Even weer terug naar de kindertijd. Als kind leren we al dat een blokkentoren in balans moet zijn. Dat je een stevig fundament nodig hebt voor je bouwwerk dat je samen met je vriendjes maakt. Laten we dat inzicht nou ook gebruiken en een voorbeeld nemen aan organisaties die dat al voor elkaar hebben, die al stevig op hun (kennis)pijlers staan. Als we dat doen groeien we niet alleen zelf, maar groeien we ook samen.

DEEL DIT BERICHT

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × twee =